"Weet je nog waar het is...?"
Je kijkt lachend vanuit de keuken naar je kind. "Je was nog een ukkie toen, maar als je het eenmaal hebt gevonden, vergeet je het niet meer. Als je het eenmaal wéét, kun je het niet meer niet weten!"
"Kom op mam, laat zien of jij het nog kunt vinden."
"Hmmm, ja tuurlijk! Hierzo..." Je wijst met je wijsvinger naar de puzzel op tafel, maar halverwege je beweging twijfel je. "O nee, toch niet..."
Je laat je blik over de puzzelstukjes glijden, in het volste vertrouwen dat je het in no-time zult vinden. Je kind staat geduldig naast je te wachten. Maar na een paar seconden begint hij al te grinniken. "Zo, dat duurt lang!"
Opeens krijg je het warm. De spanning stijgt. Hier was het toch? Nee, daar... Nee, het was écht in dit gedeelte, je wist het zo zeker! Maar hoe hard je ook kijkt, je ziet het simpelweg niet.
"Heb jij het wel gevonden?" vraag je vertwijfeld.
"Ja mam, binnen een paar seconden!" Hij lacht nu harder. "Mam toch... weet je het echt niet meer?" Zijn bewegingen worden drukker, zijn binnenpretjes luider.
Ondertussen draait jouw mind op volle toeren. Het wordt warm vanbinnen. Dit strookt niet met je zelfbeeld. Jij bent normaal gesproken degene die ongeduldig naast een ander staat, degene die het weet en de ander wel even zal helpen en laten zien hoe het moet. Opeens word je geraakt door een intense flashback naar het verleden. Momenten die destijds goedbedoeld waren, maar soms ook regelrecht bot en onaardig.
Toen, in het verleden, kon je op zo’n moment in de verdediging schieten, boos worden of weglopen. Maar wat toen was, is nu heel anders. Wat als je nu, in het HIER en NU, het gevoel van schaamte er gewoon laat zijn terwijl je blijft zoeken?
Je ademt door en staat jezelf toe: Het is oké dat ik het nog niet heb gevonden. Het is oké dat het niet meteen lukt. Het is oké als een ander tijd nodig heeft. Het is oké om de tijd er simpelweg te laten zijn...
Er ontstaat een verschuiving. De prestatiedruk maakt plaats voor iets ouds en bitters dat zacht, vriendelijk en kinderlijk verwonderd wordt. Waar is het? Terwijl je zachter wordt, geniet je kind intens van zijn zoekende moeder. De rollen zijn heel even omgedraaid.
Je besluit even andere hoeken van de puzzel te verkennen, maar dat voelt energetisch niet goed. Je blik wordt onweerstaanbaar teruggetrokken naar de start. Dan streel je over het karton, precies op de plek waar je was begonnen.
Je vingers vinden het vanzelf: het beschadigde puzzelstukje.
Het kostte je slechts een halve minuut om de opkomende schaamte te herkennen, te doorvoelen en te transformeren. Gedragen door liefde en puur contact, kreeg je de kans om onvoorwaardelijke liefde te ervaren in een heel klein, alledaags moment.
Echte transformatie en diepe heling zitten niet in grote, theoretische concepten; ze zitten verscholen in de kleinste dingen van het leven. Je moet de kans alleen grijpen wanneer deze zich aandient.
Jouw grootste leermeester is je eigen intuïtie. Je mind kan gaan dwalen en in de stress schieten, maar je innerlijke weten brengt je altijd feilloos terug naar de plek waar de heling mag plaatsvinden. Hoor, voel, zie en volg jouw innerlijke stem in het NU.
Vandaag kies jij, morgen ben jij...
Laat je in de comments weten of jij 'het' stukje in jouw leven al hebt gevonden? Wil je eens samen kijken naar wat jouw intuïtie je probeert te vertellen? Maak direct een afspraak voor een doorbraaksessie via www.diyavision.nl.
Hartelijke diyagroet,
Ushadevie Dhanni Bachoe
Breakthrough Coach & Gids naar een gezond & veilig fundament
Diyavision Action by Choice & Familiepijn.nl